Türk halk müziği

Türk halk müziği, bir bestecinin notasının tek nüshasına kilitli değildir. Türkü, ağıt ve uzun hava ağızdan ağıza yürür. Aynı ezgi başka bir ilçede başka bir sözle söylenebilir. Bu değişkenlik bir bozulma değil, sözlü dağarın çalışma biçimidir.

Söyleme biçimleri kabaca ikiye ayrılır. Kırık hava, ölçülü ve ritmik türküdür; halay ve oyun havaları bu kümeye yakındır. Uzun hava, ölçüsü serbest olan söylemedir. Bozlak, boğaz havası, maya, hoyrat ve barak, yöreye göre adlandırılan uzun hava türlerindendir. Ağıt, ölüm ve ayrılık karşısında yakılan sözlü biçimdir. Her ağıt uzun hava değildir ve her uzun hava da ağıt değildir.

Çalgıda bağlama ailesi en yaygın telli örnektir. Karadeniz'de kemençe, birçok düğünde davul ve zurna, çoban geleneğinde kaval öne çıkar. Âşıklıkta saz çalıp söylemek, atışma ve doğaçlama aynı icranın parçalarıdır. Âşıklık geleneği, UNESCO İnsanlığın Somut Olmayan Kültürel Mirası Temsilî Listesi'ne 2009'da kaydedilmiştir.

Bu sayfa bir nota arşivi değildir. Radyo düzenlemesi, stüdyo kaydı ve köy odasındaki icra, aynı dağarın üç ayrı katmanıdır. Metin, türkünün nereden geldiğini ve hangi çalgıyla taşındığını ayırmakla yetinir.